Babasınız, evlatlarınıza verebileceğinizin en iyisini vermeye çalışıyorsunuz. Ama bu arada sonraya bıraktığınız yığınla düşünceleriniz oluyor. Gömüldüğünüz bahaneleriniz arasından zaman hızla geçiyor. Hep “sonra” diyorsunuz. Çocuklarınızın en güzel dönemlerinden mahrum kaldınız, onlar da sizden...

Annesiniz, anneliğin o muhteşem güzelliğini tattırmak varken evlatlarınıza, ne siz sevginizi hissettirdiniz, ne de sizi sevmeye çalışanların uğraşılarını gördünüz. Uygun bir zaman beklediniz hep.

Amirsiniz, yapacak çok şeyiniz var. Tonlarca proje var kafanızda ama bugün, yarın demişsiniz. İş işten geçmiş, makam ve mevkiinin peşinden bakakalmışsınız.

Vekilsiniz, milletin vekâletini alarak onlara hizmet için söz vermişsiniz. Kısıtlı bir zamanınız var. Sözünüzde durmanız için kısıtlı bu zamanı nasıl kullandığınıza dikkat etmemişsiniz. Bulunduğunuz yerin büyüsüne kapılarak o sıralardan nicelerin gelip geçtiğini unutmuşsunuz.

Öğretmensiniz, insan eğitme iddiasındasınız. Eğiteceğiniz fidanlar sürekli büyümüş, ihtiyaçları değişmiş, ama siz aynı kalmışsınız. Bugün-yarın diyerek ertelediğiniz her bir süre eksi hanenize yazılmıştır. Gün gelmiş geri dönülemez bir yola girmişsiniz.

Ve sıra gelmiş ortak noktamız “keşke” demeye…

Maziye müracaat ediyorum bir müddet, karar aşamasında bırakıtlarımla yüzleşiyorum.
“Bir sürü iş” diyorum… Nasıl da bırakmışım.
Hayıflanıyorum…
Artık para etmiyor, ah-vah’lar, hayıflanmalar…

Ve boğazımda bir düğüm, konuşturmayanından…
Bilemezdim ertelediğim tüm olası güzelliklerin bugün boğazımda bir düğüm olacağını…
Anne! Diyerek kucaklayamadığım boynun ve sardıramadığım kolların keşkesidir bugün altında ezildiğim.
Ve başka zamanlara havale ettiğim tüm fırsatların ah çektiren pişmanlığıdır yaşadığım.
Şimdi tüm keşkeleri sıralasam ve üstüne ahlardan bir sos eklesem ve binbir türlü pişmanlıklarla süslesem fikriyatımı geçmişe lezzet katamam artık…
Geçen el sallamıştır geleceğe.
Hayat çok şey öğretir, bazen kanatır da öğretir şimdiki gibi…
Ne çare(!) olan olmuştur…
Bir veda zamanı işte;
Son bir şey olsun diyeceklerim;
Varsa anneniz sarılın sımsıkı, salıverin duygularınızı, boşalsın gözyaşlarınız göğsünde…
Korkmayın, sevginiz asla bitmez.
Geçen geçmiştir madem, gelecek henüz belli değil, şu an varsınız.
Yapacaklarınız asıl şimdi değerlidir.
Yarına bırakmayın.
İnanın hızla geçip gidiyor…
Tutamıyorsunuz zamanı.
Ve ertelemeyin hiçbir güzelliği,
Biz erteledik madem,
Varın siz gecikmeyin!

***
Başbakan Bingöl’deydi cumartesi günü.
12 Eylülde gerçekleşecek olan referanduma “evet” desteği için “Bismillah” dedi.
Başlangıç olarak ilimizin seçilmesi çok manidardı kuşkusuz.
12 Eylül tarihi de ilginç.
Güzel bir tevafuk diyelim.
Bingöl olarak 12 Eylül sabıkalısıyız(!) bunu artık herkes bilir.
Hiç sevmedik, sevemedik unutamayanlar olarak…
Tüm eksikliğine rağmen siyasi renklere bakmadan doğrudan yana tavır koyacaktır halkımız hiç kuşkusuz.

Dikkatimi çeken diğer bir olay da referandum mitinginin ardından konuşulanlar…
Kim daha fazla alkış aldı, kimler daha çok yuhalandı.
En çok konuşulanlar ve akılda kalanlar bunlar…
Buna takmış vaziyetteyiz.
Alkışı da tepkiyi de alanlar kuşkusuz bunu değerlendirecektir.
Millet de üstüne düşeni…

Ne diyelim haydi hayırlısı…